Eg gjer i dette innlegget noke så småfrekkt som å dra fram ett gammalt innlegg frå arkivet mitt. Eg synes det er morosamt kor mange ting som har forandra seg, og skremmande kor lite som egentlig har det. Men den intense praten om å finne seg fast følge har nådd meg. Eg legger meg flat.
So, here it goes:
"Desperasjon på høgt plan
Store deler av min tankevirksomhet i den siste tida, har dreia seg om kjærlighetslivet mitt.
Eller mangelen på sådan.Det å være singel har rett og slett blitt ein stressfaktor for meg.
Det er ikkje det at eg er so himla klar for romantikk og hugleik, men det står meir på det å få ting gjort.
Bli ferdig med dei store tinga i livet so fort som mulig.
Bli gift. Få jobb. Heim. Audi. Felles økonomi.
Det har seg sånn at eg har 3 drømmemenn:
- Michael Ballack
- Janove Ottesen
- Nicolai Cleve Brock
Dei er alle gift. Og det er ein del av problemet.Dei fleste vil nok tenke at eg er framleis ung, og har god tid, men eg ser det ikkje sånn.
Det er akkurat som viss du skal på ein konsert, fotballkamp, kino og lignende. Viss du er seint ute blir dei beste plassane tatt.
Eg ber herved om hjelp. Eg finn han ikkje. Drømmemannen.
Krav:
- Høg
- Kraftig
- Mannemann
- Flink å kjøyre bil
- Ha litt interesse for fotball
- Særdeles liten sippe-faktor
- Ikkje være redd for ting (i alle fall ikkje vise det)
- Tøff
- Lukte godt
- Ikkje ha følgende dialekter: Oslo-oslosk, bergensk, alt nord for sunnmøre, sørlandsk, rogalandsk, drammensk, tønsbergsk, ein del dialekter i vest/østfold (bla. Moss)
- Sette pris på mine middelmådige husmorevner
- Ta seg sjølv lite høgtidelig
- Målbevisst
- God økonomi ingen hingring
- Ha ein viss sans for humor.
Kjenner du denne mannen? Ta kontakt."
Eg er forresten ferdig med oppgåvene mine. Ser fram til 3 veker med jobb i Gulen!!
blogges.
